Birliğin Ta Özüne Doğru Yaşayalım

★Hoşgörünün Erdemi

Modern toplumda kaybolma eğiliminde olan “hoşgörünün erdemi”, yükselmiş, kutsal yaşam bilincinin ta köküdür.

Her şeye eleştirel bakma eğiliminde olan insanlar kendi kusurlarını görmezden gelir ve yalnızca başkalarının kusurlarını arar, değil mi?

Sizce böyle bir bilinç bir insanın nasıl olması gerektiğini gösterir mi?

Keskin zekâlı olduğunuz için muhtemelen anlıyorsunuz: bütün zamanlarını başkalarını eleştirip suçlayarak geçirme eğiliminde olan insanlar yalnızca başkalarının kokusundan rahatsız olur, kendilerinden gelen kokuyu asla fark etmezler.

Bu aynı zamanda kendi komplekslerini görmüyormuş gibi yapma hâlidir.

Böyle insanların, başkalarının kokusu hakkında durmadan konuşmadan önce gerçekten önce kendi kokularını gidermesi, başkalarına hiçbir kötü koku hissettirmeyen biri olmayı hedeflemesi ve her şeyden önce kendilerini parlatması gerekir.

Başkalarının kusurlarını aramayan insanlar başkalarının tuhaf kokularına bile hoşgörülü olabilirler, çünkü onlardan “ilahilikten sapmış düşünce alışkanlıklarının” pis kokusu yayılmaz.

Fiziksel bedene yapışmış bir duruş noktasından muhtemelen “Ben kokmazsam başkalarının kokusu beni daha çok rahatsız etmez mi?” diye düşünürdünüz.

Ama söz konusu insan düşünceleri, sözleri ve eylemleri olduğunda, bu tam tersi bir düşünme biçimidir.

İçinizde neden olmadığında, beş fiziksel duyunuz bir şey algılasa bile, onun hakkında özellikle eleştiri ve suçlama düşünceleri kaynamaz.

Öte yandan, aynı türden tuhaf bir koku içinize yapışmışsa, onu başka birinin düşüncelerinde, sözlerinde ve eylemlerinde algıladığınızda aşırı, aşırı hassas bir şekilde tepki vermeye itilirsiniz.

★Her Şeyi Kendinizle İlgili Görerek Birliğin Ta Özüne Doğru

Bu ilkeyi anlayarak yapmanız gereken şudur: başka bir insanın düşünceleri, sözleri ve eylemleri hakkında bir şey düşündüğünüzde, hepsini kendinizle ilgili görün, kalbinizdeki iç evrene bir bilinç titreşimi araştırma ekibi gönderin ve kendi iç benliğinize yakından bakın.

O zaman hakikati anlayacaksınız.

Bir insan başkaları hakkında hissettiklerini başkasının meselesi olarak gördüğü sürece, bilincinin evrimi ilerlemekte zorlanır.

Ve yine de bunu anlamadıkları için kendilerini başkalarından ayırır, “şu iyi, bu kötü”, “bunu severim, ondan nefret ederim” diye hesap ve yargı karmasını kışkırtır, kendilerini dar bir bilinç sınırı içinde tutar ve dün, bugün ve yarın her şeyi kötü görürler.

Sizce bu yazık değil mi?

Şeyleri iyi ya da kötü bir şekilde algılasanız da, nedeni her zaman kendi iç benliğinizi yansıtıp görmekten başka bir şey değildir.

Ve yine de insanlar başkalarının kötü olduğunu, kendilerinin ise olmadığını düşünür.

Herkes böyle olsaydı, yalnızca böyle insanların yaşadığı bir dünyanın asla uyumlu bir dünya olamayacağı gün gibi açıktır.

Bu yüzden insanlar mutlu yaşamayı diliyorlarsa, kendilerini başkalarından ayırıp bütün zamanlarını başkalarını yargılayarak geçirmemeli; her şeyi kendileriyle ilgili görmeli ve birliğin ta özüne yaklaşmalıdırlar.