Olması Gereken Özgeci Kalp Üzerine (1. Bölüm)

★Gerçek bir özgeci kalbin ne olduğunu bilmediğinizde

Bugün bireysel kalple ilgili hassas bir konuya girelim.

Bu şimdiki durumdur: “pek çok insan gerçek bir özgeci kalpten sapmış düşünce hareketlerini özgecilik sanıyor, buna dayanarak düşünüyor, konuşuyor ve davranıyor ve sonra özgeci olduğuna inandıkları düşünceler, sözler ve eylemler yüzünden stres hissediyor.”

Bu sözle açıklanması çok zor olan hassas bir konudur ve kalbinizin kıvrımlarına dokunmaktan kaçınamayan şeyler içerir. Bu yüzden okumaya devam edecekseniz, lütfen kilidi açılmış, açık bir kalple okuyun.

Aksi takdirde egonun direnci size son derece rahatsız hissettirebilir ve yüzey bilincinizi bulutlandırabilir.

Tamam mı?

Değilse, lütfen başka bir sayfaya geçin.

Şimdi asıl konuya gelelim: şaşırtıcı sayıda insan, yalnızca gerçek bir özgeci kalbin durumunun ne olduğunu bilmedikleri için kendi iyi niteliklerini bastırır.

Bu ruh hâlinde, kalplerinin ayak bileklerine özgecilikle kolayca karıştırılan bir kendini bastırma kurşun ağırlığı bağlamışlardır ve bilinçlerini özgürce kullanamazlar. Bu yüzden stres denen acının sisi kalplerinin göğünden hiç dağılmaz ve her zaman ıstırap içindedirler.

Bu, kalbi iyi insanlara özgü bir tuzak diyebileceğiniz bir durumdur. Ama bunu fark eder ve bu tuzağa düşmeyecek şekilde bilincinizi kullanırsanız, gerilmeden, doğal bir duyguyla özgeci düşünceleri, sözleri ve eylemleri ifade edebilirsiniz.

Öyleyse buradan itibaren, gerçek bir özgeci kalbin durumunun ne olduğunu bilmedikleri için özgecilik uygularken stres hisseden insanların bilinç durumuna somut olarak bakalım.

Örneğin, bakalım… başkalarını o kadar düşünürsünüz ki en önemli şeyi, kendi duygularınızı gözden kaçırırsınız; böyle durumlar vardır, değil mi?

Bunun neden olduğunu biliyor musunuz?

★Herkesten önce kendinizi sevin ve kendiniz tarafından sevilin

Çünkü… içten duygularınızın üzerine bir kapak kapattınız ve kendi dileklerinizi (“Böyle olmak istiyorum”, “Bunu yapmak istiyorum”) bastırdınız.

Bu, kendinize yalan söyleme durumudur.

Buna kendinizi kandırma durumu da diyebilirsiniz.

Hakikate göre insanlar aslında herkesten önce kendilerini sevmeli ve kendilerine değer vermelidir ve kendileri tarafından sevilmesi ve değer görmesi gereken varlıklardır.

Yine de kalbinizin pivot ayağını ikici karşıtlığın boyutsal uzayında tutar ve başka insanların duygularına kendi duygularınızdan fazla değer verirseniz, kalbiniz yaşamın asıl doğasından sapar ve bir uyumsuzluk duygusu ortaya çıkar. Bu acıya dönüşüp yüzey bilincinizi doldurur ve fazla ileri giderse “Fedakârlık yapan (kaybeden) tek kişi benim” şeklinde kendini koruyan bir duyguya kapılabilir ve sonunda başkalarını ve koşullarınızı suçlayarak sorumluluğu başkasına atma durumunda yaşamaya başlayabilirsiniz.

Önemli olan, başka insanların ne istediğini ya da ne düşündüğünü göz önüne almak değil, kendi düşüncelerinizi, sözlerinizi ve eylemlerinizi neyi istediğinize ve ne yapmak istediğinize dayanarak seçip uygulamaktır.

Bunun temeli, az önce sözünü ettiğimiz hakikattir: “herkesten önce kendinizi sevin ve kendinize değer verin.” Ama pek çok insan bu hakikati iyi uygulayamaz ve bir acı durumuna düşer. (Devamı gelecek sefere)