Yaşamın Evine Dönelim – 5

(Önceki yazıdan devam)

Görüngüler Dünyasını Var Eden Şey: Buda’nın Gerçekten Aktarmak İstediği

“Başkaları vardır. Ama gerçekte yoktur.
Var olan tek şey kendi bilincimdir.”

Buna başını sallayabilen herkesin, her boyuttan geçen dünyanın ilkesi hakkında zaten aydınlanmaya ulaştığı söylenebilir.

Anlamayanlar için bunu daha yumuşak bir şekilde, fiziksel kalbe biraz daha yakın sözlerle söyleyeceğim.

Hazır mısınız?

“Başkaları ne düşünürse, ne söylerse ya da ne yaparsa yapsın, bu bana karışmaz.
Çünkü bunların hiçbiri hiçbir şekilde benim asıl doğamı çiğnemez.
Bu yüzden ‘başkaları yoktur’ denebilir.
Var olan tek şey, başkalarında hissettiğim ve onlara tepki verdiğim duygular ve nasıl olmak istediğime dair ‘Yaşamın Işığıyla’ boyadığım görüştür.
Bu yüzden benim dünyam benim tarafımdan yaratılır.”

Böyle düşünebilen biri, çok geçmeden yeryüzüne inecek olan ilahi uygarlık çağında yaşamın gücünü özgürce kullanabilen ve parlak bir kader yaratabilen biridir.

Şu anda “Başkalarının ne düşündüğü, ne söylediği ya da ne yaptığı önemli değil” diye ilan edebilen insanlar az olabilir.

Bunun nedeni, pek çok insanın sonunda kendi bilincinin yetkisini başkalarına devretmesidir.

“Kendi bilincinizin yetkisini başkalarına devretmenin” ne demek olduğunu anlıyor musunuz?

Bu, kendi kaderinin “üretici sorumluluğunu” başkalarına kaydırıp kendi sorumluluğunu terk eden birinin görüntüsüdür.

Bu gerçeği aklınızda tutarak, siz de dahil olmak üzere dünyaya bir göz atın.

Nesnel bir gerçek olarak, kaderlerini yaratma sorumluluğunu sonunda başkalarına bırakan pek çok insan, örgüt ve ülke var, değil mi?

Bu, kendi yemek yapma becerinizi görmezden gelip karşınızdakini suçlamak gibidir: “Yaptığım yemeğin tadının güzel olmadığını düşünüyorsan, bu senin dilinde bir sorun olduğu içindir.”

Böyle mantıksız bir yoldan üstünlük kazanmaya çalışarak işler istediğiniz gibi gitse bile, bu istediğinizi yapmak için tefeciden borç almak gibidir; bu yüzden sonrasında onu yavaş yavaş geri ödemek zorunda kalırsınız.

Yükseliş ve düşüşün dünyanın yolu olduğunu söylerler, değil mi? Anlamı budur.

Bu, “bilinç düzeyi fiziksel bedene sıkıca yapıştığında olan şeydir” ve fiziksel bedende ruh bedeninin ve ilahi bedenin bilincini ifade ederek yaşayan insanlarla hiçbir ilgisi yoktur.

Olguları Olgular Olarak Görmek

Bu yüzden korkacak hiçbir şeyiniz yok.

Kalbiniz doğrudan yaşamın kaynağına bağlıdır ve bazen anılarla sürüklenseniz de, çabucak yaşamın özüne yönelmiş bir kalbe dönersiniz.

Önünüzde, tam olduğunuz gibi, her şeyi mümkün kılan yaratıcılıkla dolu bir gelecek uzanıyor.

Olguları duygu karıştırmadan yalnızca olgular olarak görebilirseniz, bilincinizin kuşbakışında durduğu söylenebilir.

Daha önce söylediğim gibi, bu bir kat daha yüksek boyuttaki, daha derin boyuttaki benliğe dönmek ve onu ifade ederek yaşamak demektir.

Yaşamın evi bundan birkaç kat daha derindedir, ama böyle yaşadığınız sürece, yaşamın kendisi olan benliğe dönmek yalnızca bir zaman meselesidir.

Bu yüzden yalnızca yaşamın sahip olduğu muazzam gücün doğal olarak farkında olma ve onu ifade etme alıştırması yapmanız gerekir.

Bunun için rahat nefesi ve tam bir şükran kalbini standart donanımınız yapma alıştırması yapmak iyidir.

Bunu yaptığınız sürece, zorla çıkarmaya çalışmasanız bile ilahilik kalbinizin derinlerinden doğal olarak sızacaktır.

Olgulara nesnel olarak olgular olarak bakmak yalnızca bu dünyanın hâliyle ilgili değildir; esas olarak kendi kalbinizin gerçeğine bakmak en iyisidir, bu yüzden bunu unutmayın.

Çünkü, pek çok kez söylediğim gibi, bedeninizin dışındaki dünyaya takılan ve kıpırdanan düşünceler, kendinizle ilişkinizi açıkça ifade eder.

İçiniz düzende olduğunda, bir insanın kalbi artık başkaları ya da dünya tarafından bozulmaz.

Bu yüzden duygularınız bozulduğunda, nedeninin içinizdeki insanların uyumsuz olması olduğunu düşünün yeter.

Ve bu gerçeğe bakın.

İç evreninizde böyle bir uyum dünyası kurarsanız, yaşamın evine dönmüş bir bilinçle bu dünyaya barış getiren bir haberci olursunuz.

(Son)